சோழர் காலத்தில், அரசவைச் சூழலில் நடனமாடும் நாட்டியக்காரிகள், அரசரின் கவனத்தை ஈர்க்கும் விதமாக மெல்லிய குரலில் பாடவும், கண்களால் இன்பம் ஊட்டவும் பயிற்சி பெற்றனர்; இது குறளில் சொல்லப்படும் 'செவிச்சொல்லும் சேர்ந்த நகையும்' என்பதோடு ஒத்துப்போகிறது. பாண்டிய மன்னர் குமாரவையன் வல்லவன், மதுரையில் நடந்த ஒரு விழாவில் அரசனின் முன்னிலையில் பணிவாகவும், அடக்கத்துடனும் நடந்துகொண்ட நிகழ்வு, பெரியவரின் ரகசியத்தை காக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது. பல்லவ வம்சத்தின் காலத்தில் அரசவை உறுப்பினர்கள், அரசரின் சொற்களுக்கு மதிப்பளித்தும், அவரைப் பார்த்து சிரிப்பதைக் குறைத்தும் நடந்துகொண்டனர்; இது குறளில் உள்ள ஒழுக்க நெறிமுறையை பிரதிபலிக்கிறது.